Λιβάδι - Παράδοση

Το χωριό διαθέτει σπίτια πετρόχτιστα, καλντερίμια, πέτρινες βρύσες και δύο πέτρινα γεφύρια (λίγο έξω από τον οικισμό, στη θέση Μαρούλι). Ο πλάτανος της πλατείας φυτεύτηκε το 1788 και ακόμη και σήμερα συνεχίζει να χαρίζει απλόχερα την σκιερή δροσιά του.

Πανηγύρια του χωριού: 15 Αυγούστου με 3ήμερες παραδοσιακές μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις, 16 Ιουνίου (Αγίου Πνεύματος) στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, 20 Ιουλίου (Προφήτης Ηλίας). Χαρακτηριστικά τοπικά έθιμα είναι τα "Μπαμπαλιούρια" της Πρωτοχρονιάς, όπου άνδρες μεταμφιεσμένοι με μάσκες από δέρμα γουρουνιού (φουλίνες), φορώντας φαρδιά παντελόνα (σαλαβάρι), πουκάμισο άσπρο μακρυμάνικο, έχοντας κρεμασμένα βαριά κουδούνια (κυπριά) και με ξύλινο σπαθάκι στο χέρι, γυρίζουν το χωριό μοιράζοντας ευχές και μαζεύοντας χρήματα, τα οποία συλλέγει ο συνοδός τους (αδερφογύρτης / φουρτάτου). Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το έθιμο της μέρας των Θεοφανίων (6 Ιανουαρίου), όπου οι κάτοικοι ξεκρεμάνε τις εικόνες από τις εκκλησίες και από τα μοναστήρια και κρατώντας λάβαρα με βυζαντινές παραστάσεις πάνω σε κοντάρια (φλάμπουρα) τις περιφέρουν μέσα στο χωριό και συγκεντρώνονται στην πλατεία. Την ημέρα των Αγίων Θεοδώρων (15 Μαρτίου) οι γυναίκες του χωριού κάνουν τις "Ντούφες", δηλαδή διασκεδάζουν κλειδωμένες στα σπίτια, και όσους άντρες περνάνε από έξω τους ειρωνεύονται και τους κάνουν τολμηρά πειράγματα φωνάζοντάς τους με χωνιά.

Ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει στην παραδοσιακή ενδυμασία των ανδρών και γυναικών του χωριού. Οι άνδρες φορούσαν την "κυρατζίδικη" στολή η οποία απαντάται μόνο στο Λιβάδι. Οι κυρατζήδες έκαναν μεταφορές με ζώα από και προς εσωτερικό και εξωτερικό, μεταφέροντας προϊόντα για τους εμπόρους του Λιβαδίου. Η στολή τους αποτελείται από φαρδύ σαλαβάρι (το οποίο όμως κάτω από το γόνατο στενεύει και κολλάει σαν επιγονατίδα), πουκάμισο σκούρο και γιλέκο (τσιμπιντάνι), μάλλινο σακάκι και μικρό καπέλο. Οι δε γυναίκες φορούσαν "νυφικό διαρκείας" (καϊρούκι), το οποίο χρησιμοποιούσαν σαν νυφικό αλλά και σαν επίσημο ένδυμα. Καϊρούκι επίσης ονομάζεται το όρθιο, στρογγυλό και δαντελένιο στεφάνι που φορούσαν στο κεφάλι οι γυναίκες του Λιβαδίου. Το στεφάνι αυτό αποτελεί την εξέλιξη του "φλιόγκου" (φέσι, στρογγυλό καπέλο από βελούδινο ύφασμα, κεντημένο και στολισμένο).